Van frustratie naar inzicht: hoe Moef vorm kreeg door stilzitten
2025 begon voor mij niet met een idee, laat staan met een plan.
Maar eerlijk…:het begon met frustratie.
Ik deed alles waarvan we met elkaar hebben afgesproken dat het “goed” is.
Ik sportte veel. Ik at bewust. Ik was opgeleid en praktiserend leefstijlcoach, gedisciplineerd en consequent.
En toch viel ik terug. Hard. Ik viel…
Dat wringt. Niet omdat terugvallen uniek is, maar omdat het gebeurde terwijl ik alles deed wat hoorde.
Alsof het systeem niet klopte, maar ik degene was die iets over het hoofd zag.
Begin 2025 had ik daar nog geen woorden voor. Geen verklaring. Geen richting.
Alleen het gevoel dat dit geen toeval was. Er was iets wat ik over het hoofd had gezien en nog niet zag.
Pas later durfde ik eerlijk te kijken naar wat ik al die tijd als neutraal had beschouwd. Zitten.
Zitten voelde onschuldig. Sporten, voldoende ontspanning, goed slapen, gezond en afwisselend eten.. Dus ook geen alarm. Geen schuldgevoel.
Maar wel uren achter elkaar, elke dag opnieuw. Achter een bureau, in de auto, aan de eettafel. Comfortabel, efficiënt en volledig genormaliseerd.
Het echte kantelpunt kwam toen ik me verdiepte in het overzicht van TNO over langdurig zitten. Niet één onderzoek, geen losse claim, maar een samenhangend beeld uit tientallen wetenschappelijke studies.
Wat me raakte was niet alleen wat ik las, maar vooral wat ik al die tijd niet had gezien. Dat langdurig zitten een zelfstandig gezondheidsrisico is, sporten dit niet volledig compenseert! Dat ook fitte, bewuste mensen risico lopen en regelmatig onderbreken essentieel is voor iedereen
En vooral die ene vraag die bleef hangen: waarom weten we dit al zo lang, en doen we er zo weinig mee?
Dit was geen mening meer, geen gevoel, maar dit is structureel en grotendeels onzichtbaar.
In 2025 begon ik hierover te schrijven. Niet als terugblik, maar als poging om woorden te geven aan wat ik zelf had onderschat. De blogs die nu op moef.nu staan, zijn geen startpunt, maar achtergrond en verdieping.
Ze ontstonden pas nadat het inzicht er al was. Ze geven inzicht in mijn reis en de reis van Moef.
Terugkijkend onderschatte ik één ding fundamenteel. Balans is geen optelsom.
Je kunt niet opsporten tegen stilzitten, niet tegen slechte voeding en ook niet tegen langdurige stress!
Alles grijpt in elkaar. De verhouding doet ertoe. De prioriteit ook. Dat stilzitten zo’n grote rol speelt, was zelfs voor mij een eye-opener en dat zegt genoeg. Niet omdat ik zo alwetend ben, maar juist dat iedereen dat kan overkomen, omdat de voorlichting ontbreekt en tekort schiet. We “kunnen” dit niet weten en dus niet naar handelen.
Moef is niet ontstaan als allesomvattende leefstijloplossing, bewust juist niet. Het is één onderdeel, maar wel een onderschat en extreem waardevol onderdeel.
Voor mij werd het dit:
”De kleinste stap met de grootste impact voor mensen met een zittend beroep of dagpatroon.”
Geen app.
Geen hype.
Geen vluchtige oplossing.
Maar iets dat een vaste plek verdient in elke kantooromgeving. Wat mij betreft, net zo vanzelfsprekend als een bureau, een stoel of een scherm.
Dit is geen verhaal om gerust te stellen. Het is bedoeld om te schuren, omdat pas wanneer we de pijn van het onzichtbare ongemak echt gaan voelen, echt inzien, er iets kan veranderen.
Het comfortabele, zittende, sedentaire leven voelt veilig, tot het dat niet meer is.
2025 was het jaar waarin ik het niet langer kon negeren en ook het jaar waarin Moef vorm kreeg.
Niet luid, niet spectaculair, niet alles oplossend, maar wel structureel.